Om een fiets te laten rijden is niet veel nodig, de belasting is gezien de lange levensduur van een fiets. Een gegeven om te koesteren, om te omarmen en uit gaan dragen. Dat was nooit nodig, de fiets wat de norm, maar door marketeers van fietsfabrikanten is de fiets opeens een gemotoriseerd vervuilend snelheidsduivel geworden. 

Om een e-bike te laten rijden, zijn accu’s nodig. En voor die accu’s zijn zeldzame aardmetalen als lithium, kobalt en nikkel onmisbaar. De delving van deze grondstoffen veroorzaakt grootschalige ontbossing in onder andere Zuid-Amerika, Afrika en Azië. Grond wordt onvruchtbaar, rivieren raken vervuild en leefgebieden verdwijnen — vaak voorgoed. Er vind een enorme ontbossing plaats op steeds meer plekken in de wereld. We raken extreem verslaafd aan energie, dat steeds meer van onze aarde vergt en waarbij de e-bike ondertussen het topje van ons luie, egoïstische bestaan.

Landen als Congo en Bolivia leveren de grondstoffen, terwijl lokale gemeenschappen worden uitgebuit of verdreven. De schade is onomkeerbaar: gebieden worden voor honderden tot duizenden jaren onleefbaar. Ook PFAS speelt een rol bij de mijnbouw, en vormt een blijvende erfenis voor natuur en mens.
 

De teloorgang van Nederland fietsland.

De e-bike lijkt nog nauwelijks op een fiets: dikke banden, zware frames, grote accu’s. Vaak wegen ze meer dan 30 kilo. De trappers zijn nog aanwezig, maar zin vrijwel niet meer nodig in de nieuwste generatie e-bikes. Wat resteert, is een gemotoriseerd voertuig dat de plaats van de fiets heeft ingenomen — zonder dat we dit als zodanig benoemen.

De snorfiets is inmiddels nagenoeg verdwenen uit het straatbeeld. De e-bike is zijn opvolger, maar onder het mom van "fiets" ontwijkt deze categorie regels en belastingmaatregelen die op brommers of scooters wel gelden. Nederland was een land waar fietsen algemeen goed was, die is in rap tempo aan het verdwijnen nu fietsen opeens omgetoverd zijn tot gemotoriseerd snelvaart vervoer waarin polarisatie opeens de overhand neemt op het fietspad. Een kwalijke zaak, zelfs voor de meeste e-bike berijders die ook al beginnen te klagen over drukte in natuurgebieden. Nederland snakt naar beleid, fietsen is in Nederland meer dan noodzaak, het is een manier van leven die ons veel gebracht heeft. Die rol mag niet wegvallen door de komst van scooters met een trapper. 

E-bikes als vervanger van schoon verkeer; fiets en OV.

E-bikes vervangen nauwelijks autokilometers, maar concurreren wél direct met het openbaar vervoer. Vooral buslijnen in kleinere dorpen en buitengebieden verliezen reizigers aan de e-bike. Daardoor verdwijnen er routes en wordt het OV minder toegankelijk voor ouderen, scholieren en mensen zonder e-bike. Bij slecht weer laat men echter de e-bike staan en verwachten mensen dat de bus nog steeds rijdt of pakken ze wel de auto. De -bike is een mooi weer vervanger van het OV geworden. En waar bussen nog wel rijden worden ze ondertussen zwaar gesubsidieerd en rijden ze ook nog rond naast de e-bikes waardoor de belasting dubbelop geldt

Zo draagt de e-bike indirect bij aan meer individualisering van vervoer, meer druk op de infrastructuur en — ironisch genoeg — méér verkeersdrukte. De fiets zou juist het collectieve belang moeten dienen, niet het comfort van de enkeling ten koste van het geheel.

Fietsen is gezonder en zorgt voor veel minder schuldige ongevallen.

De toename van e-bikes leidt tot een stijging in het aantal verkeersongevallen. Vooral onder ouderen is de letselschade groot. Veel infrastructuur is niet berekend op de snelheid en massa van deze voertuigen. Ook het gedrag verandert: van ontspannen fietsen naar forensisch, haastig en soms ronduit gevaarlijk rijgedrag. Van een sociaal en vitaal vervoersmiddel dat we zouden moeten koesteren in het belang van de maatschappij en het milieu hebben we dit te grabbel gegooid door slimme marketeers die de  goede naam van de fiets hebben misbruikt om de e-bikes op de weg te krijgen als zogenaamde fiets. In natuurgebieden zie je tegenwoordig steeds vaker ongevallen tussen e-bike berijders (e-mtb) en wandelaars of langzamere normale fietsers. Een kwalijke zaak in natuur waar rust zou moeten heersen en de natuur het tempo bepaald. 

Korte levensduur, zware belasting. 

Een e-bike gaat gemiddeld 4 keer minder lang mee dan een gewone fiets. Accu’s slijten snel, zijn lastig te recyclen en vormen een gevaarlijk afvalproduct. Het recyclen is energie-intensief en vervuilend, en het terugwinnen van grondstoffen is inefficiënt. We creëren daarmee een nieuwe afvalberg – van e-bike-accu’s, zonnepanelen en windturbinebladen – die nauwelijks circulair kan worden verwerkt.